mizyumi-myjourney.blogspot.com

Kasper The Ghost

2011-02-11T03:35:00.000-08:00

Isang buwan at dalawang linggo na ang nakalipas mula ng magbreak kami ni Kasper. Parang kailan lang ramdam ko pa ng sakit ng nangyaring break up na 'yon isang pangyayaring hindi ko inakalang mangyayari. Hindi naman kasi kami nag-away. Feeling ko ok kami. Feeling ko lang pala 'yon! Tinanong ko siya kung may iba na ba siya pero di naman sinagot tanong ko. Naisip ko tuloy kung hindi na ba niya ko talaga mahal o may iba ng (nilalandi) kinahuhumalingan. "Siguro nga yumi hindi ka na niya mahal eh kasi may iba na siya! gaga! Kailangan pa bang pag-isipan 'yan?! Bisyo na 'yan!" Hindi na pala niya ko love. Kaya pala lumipas ang isang linggo na hindi man lang siya nag-effort na magkita kami kahit text wala.

May nagawa ba kong mali? Anong kulang? BAKIT?????????

Ilang lang iyan sa mga tanong na paulit-ulit kong tinanong sa sarili ko noong time na 'yon. Kahit naman anong gawin kong isip hindi ko parin nakuha sagot. Masakit sa part ko .. sobra.. Pero sa kabila ng sakit na naramdaman ko ay wala siyang narinig na masama mula sakin. Walang galit na ipinaramdam sa kanya. Noong nagbreak kasi kami isa lang hiningi ko kay BRO.... hindi ang muling maging kami ni kasper kundi wag mabalutan ng galit ang puso ko... ang gusto ko lang matutong muling magpatawad even if it's unforgivable. Ayoko na kasing mangyari ang nangyari noong nagbreak kami ni Kerokeropi. Bitter kung bitter! Hanggang sa narealized ko na hindi ko na pala dapat aksayahin panahon at oras ko sa kanya. Salamat sa mga taong nagmalasakit sakin, nagbigay ng iba't - ibang opinyon at payo. Mula sa pagiging bitter nakamoved on ko .. muling nagmahal (kasper) .. nasaktan .. ngayon ay moving forward. Habang tumatagal unit-unting nagbabago feelings ko kay Kasper hindi pa man totally moved on... but he will just be the ghost of my past.

2011

2011-02-08T04:59:00.000-08:00

IN lyf, I've done evry way of fyting. Heard every painful truth...been n every breaking scene, & felt every dreadful feeling. I thought going thru it all will den make me realize dat I hav 2 stop at least 2 save a little 4 myself.... But u knw wat's funny? ITS WEN I SEEM SO MUCH TIRED OF IT ALL.....but still I just can't quit no matter how hard it is. & I HAV 2 CONTINUE HOPING DAT 1 DAY.... I'll be able to find SOMEONE hu could LOVE me NOT just "RYT' but "REAL".

haha..

A Letter From My Auntie

2009-10-07T03:38:00.000-07:00

Hello there, this is something specially for you. My handbook, I would like to share it with YOU.

HANDBOOK 2009

HEALTH:
Drink plenty of water.
Eat breakfast like a king, lunch like a prince and dinner like a beggar.
Eat more foods that grow in trees and plants and eat less foods that is manufactured in plants.
Live with the 3E's - Energy, Enthusiasm, and Emphaty.
Play more games.
Read more books than you did in 2008.
Sit in silence for at least 10 minutes each day.
Sleep for 7 hours.
Take a 10-30 minutes walk everyday. And while you walk, Smile
PERSONALITY:
Don't compare your life to others! You have no idea what their journey all about.
Don't have negative thoughts or things you cannot control. Instead invest your energy in the positive present moment.
Don't over do keep your limits.
Don't take yourself so seriously. No one else does.
Don't waste your precious energy on gossip.
Dream more while you are awake and make your dreams come true.
Envy is a waste of time. You already have all you need.
Forget issues of the past. That will ruin your present hapiness.
Life is too short to waste time hating anyone.
Don't hate others.
Make peace with your past so it won't spoil the present.
No one is in charge of your happiness except you.
Realize that life is a school and you are here to learn.
Problems are simply part of curriculum that appears and fade away like algebra class,
but the lessons you learn will last a lifetime.
Smile and laugh more, you don't have to win every argument. Agree to disagree.
SOCIETY:
Call your family often.
Each day give something good to others.
Spend time with people over the age of 70 and under the age of 6.
Try to make at least 3 people smile each day.
What other people think of you is none of your business.
Your job won't take care of you when you are sick. Your friends will. Stay in touch.
LIFE:
Get rid of anything that isn't useful, beautiful or joyful.
However good or bad a situation is, it will change.
No matter how you feel get up, dress up and show up. The best is yet to come.
When you awake alive in the morning, thank GOD for it.
Your innermost is always happy. So be happy.

Greetings,
Emmy

Worth reading di ba? Tnx to tita.

Namiss ko 'toh!

2009-06-15T03:35:00.000-07:00

Matagal-tagal na rin akong hindi nagsusulat sa blongag kong ito pero hindi naman ibig sabihin na kinalimutan ko na ito. Pumapasyal naman ako dito hindi nga lang ako nagkukwento kung ano na nga bang nangyayari sa buhay ko ( as if naman na may interesadong makialam mo na yan sa life ko!) . Kung hindi lang sa studies lalo na sa duty ko(oo nagduduty na ako yehey!!) ay hindi naman ako mahihinto pansamantagal sa pagsusulat. Ang blog nandian lang 'yan. Pwede mong ipagpaliban at balikan pagkatapos gawin ang mga bagay na dapat mong unahin pagkaabalahan. Hindi tulad ng pag-aaral na dapat samantalahin habang may ibinibigay na pagkakataon. Sayang naman kung ipagwawalang bahala. At ngayon, babawi naman ako. Wento-wento na.....

Matapos ang summer class ko nagkaroon naman ako ng tatlong linggong pahinga. Oh di ba mahaba-habang bakasyon? Yung nga lang maulan naman. Parang wala lang din. Mas ginusto ko na sa bahay na lang kaysa lumabas at mabasa ng ulan. Hanggang sa nakaramdam ako nang pagkainip. Dapat kasi June 8 pa lang may pasok na kami pero dahil sa swine flu nalipat ng 15. Excited pa naman ako pumasok. Sa lumipas na semester ngayon lang ako naexcite ng ganito. Dati kasi lagi kong late magpaenroll kung hindi pangtuition ang dahilan ay ang senyales ng pagkatamad sa pagpasok. Isa lang naman ang dahilan kung bakit gustong-gusto ko ng pumasok hindi dahil para makita si crush (asus!) kundi ang duty namin. Sinabi ng isa sa mga prof. namin na maaapreciate namin ang nursing kapag nagduduty na kami. Totoo nga!! ( ewan ko sa iba) Application na ng natutunan - ang saya!! hehehe Masaya na mahirap na minsan parang ayaw mo na..hahaha. First two days ko nakakaba, halu-halong pangyayari- tuwa kapag ( uwian na) nagawa mo ng maayos ang tasks mo, lungkot kapag napagalitan (harhar) pero ok lang yun sabi nga ng clinical instructor namin nasa stage pa daw kami ng learning at syempre pinakamasaya ang mapuri kami dahil magagaling daw kami na estudyante niya (meganun? ) na sumalamin din sa husay ni Ma'am Lopez sa pagtuturo. Aun. YUn na Yun..hehhe

Maiba ako.. akalain mo yun may post ako kahit isa ngayong buwan na ito. harhar

LOOSER

2009-05-04T01:18:00.000-07:00

When everything turns out to be a disaster... I just stay calm, hold on my tears and smile though I feel like SCREAMING and I'm almost dying.

Sabay Tayo Sa Takbo Ng Buhay

2009-05-01T19:41:00.000-07:00

Paano ko ba sisimulan ito? Kailangan pa bang magpaligoy-ligoy pa o sabihin na agad ang nangyari. Hmmm. . . sige simulan sa umpisa (alangan naman sa huli).

Lunes hanggang miyerkules lang ang pasok ko ngayong bakasyon. Libre magliwaliw tuwing biyernes -hanggang linggo. Pero dahil sa lunes, May 4 , ay exam mas mabuti na ipagpaliban muna ang layasan at unahin mag-aral (naks! gumaganon!). Planado ang tatlong araw na walang pasok.

Biyernes : gumising ng tanghali (para mahaba tulog) at iparepair ang american size na uniform pang-duty
Sabado: sumamba sa hapon at mag-aral
Linggo: mag-aral parin.

Pero xempre plano lang 'yan. Sabi nga ng tita ko " sus! hangin pa pala iyan!". (hehe) Hangin na kung hangin , may plano naman sa buhay (waahhh!!). Isang araw pa lang ang lumipas simula ng planuhin ko ang mga 'iyan. Natupad ang mahabang tulog pero hindi ko na parepair ang uniform ko dahil naiba ang schedule ng activities ko para sa araw na iyon. Natagalan ako sa pag-aayos ng mga damit, libro at mga kalat ko kaya hindi na ako nakaalis at tinamad na din ako. Sakto naman dumating ang lola at tita ko, kinagabihan. Sabi ko sasabay na ako sa kanila dahil malapit naman ang bahay nila sa bahay ni tita wewe na siyang sasama sa akin doon sa mananahi. Pero dahil gabi na at wala akong kasabay pauwi ay doon na ako sa bahay ng lola ko pinatulog.

Nasa depressed area ang bahay ng lola ko. Noong unang punta ko dito, nakaagaw ng aking pansin ang madilim at mataong paligid. Nagtaka ko bakit walang ilaw. Sabi ng tita ko nahuli daw kasi sa illegal na pagggamit ng kuryente - jumper daw (ganyan ba spelling ?). At sa pagbalik ko kahapon ay wala paring pagbabago - madili parin. May mangilan-ngilan na bahay na may pilaw pero mas marami paring walang ilaw. Mabuti at nag bahy nila lola ay may kuryente kaya walang problema , maliwanag ang buhay.

May tatlong minuto rin kaming nakasakay ng padyak papunta sa bahay ni lola. Hilig ko ang pagsakay sa padyak habang humahampas sa akin ang malamig na hangin kaya't enjoy. Si manong driver naman ay maya't - maya sumisipol para patabihin ang mga naglalakad sa gitna ng kalsada. Madilim pero ang daming tao. May nagbibinggo , nag-iinuman , kwentuhan, at tambay sa kanto. Slamat at nakarating naman kami ng maayos sa bahay. Pagdating ko sa bahay nadatnan ko si pinsan na girlalu (16 yrs. old) na may kausap sa phone. Biniro ko pa nga na " Oh, boyfriend mo na naman iyan", "hindi kaya", ang sabi niya. Ilang minuto inabot na sa akin ang phone niya may kakausap daw sa akin. Si Dkiss, ang hayskul klasmeyt ko. Minsan umuwi ko Laguna siguro 2007 iyon , Magdalena day. NAnuod ko ng battle of the band at isa siya sa mga klasmeyts ko na sumali. Ang galing !! Hindi ko naman akalain na napansin niya ang existence ko. Nalaman ko na lang na napansin niya ko noong katext niya pinsan ko kinabukasan. Isang pambobola ang nabanggit. "Ang cute ko daw at dati pa daw niya akong crush" ( weeehhh!!). Loko naman itong pinsan ko at nang intriga pa. Tanungin ba naman kung bakit hindi daw ako niligawan noon. Sumagot naman si Dkiss na mahina pa daw ang loob niya noon manligaw sa akin. ( natuwa naman ako sa nalaman ko na nagkakarash pala siya sa akin, ok na yun. )

Ang ganda ng bati sa akin..

Dkiss: Balita ko pamilyado ka na
Ako: Adik! Hindi ahh...

Tapos nagbanggit ng names ng mga boys .. Pambihira! Hindi ko mga kilala. Pero may binanggit siyang pangalan na ikinagulat ko.

Dkiss: Dito si kazu ahhh..
Ako: Sino? si kazu?
Dkiss: Oo, dumating na siya. ( galing japan)
Ako: Weeeehhh... DUmating na? Di nga?
Dkiss:OO nga, 2 weeks siya dito. Oh, kung gusto mo kausapin mo.
Ako: ok lang. ( tapos wento wento.. kilig naman ako!)

HIndi ko lam kung paanung "oo" ang sasabihin ko. Ayoko naman kasing magpahalatang namiss ko si kazu. Ang simple pero talented sa pag-acting, paggigitara, sa kalokohan (hehe) at sa mga girls ( naks!). Ngayon ko lang aaminin na napahanga niya ako. Matalino siya pero hindi iyan naniniwala kapag pinuri mo. Humanga rin ako sa kanya dahil minsan... gabi na ay hindi pa kami umuuwi magbabarkada. Sabi ko " patay! grounded ako nito!" May nang-asar sa akin na lagot daw ako. Natahimik tuloy ako. Nagtaka yung guy na nagsabi na lagot daw ako dahil sa biglang pananahimik ko. Tinanung niya ko" Oh, bakit natahimik ka? Hindi ko naman akalain na sasagot si kazu, " Panung hindi tatahimik ay inaaasar mo kasi". Wow!! kinilig ako noon. Parang knight in a shining armor ang pagdating! (heheh) . Paanung sa simpleng kilos at pagtahimik ko ay nalaman niya kung ano nararamdaman ko?! Hindi ko rin malilimutan noong second year hayskul kami. Tapos na ang klase, tumayo na ako palabas. Lumapit siya sa akin kasama bestfriend niyang si Arnel sabay sabing " Jeraldine, ako na magdadala ng bag mo". Nagulat ako pero kilig moment ito. Sinabi ko naman na " Hindi wag na". Tapos biglang lumapit sa amin si Geebert (klasmeyts din namin pero parang kapatid turing sakin) sabay akbay sa akin. Nagreact tuloy sila kazu akala nila siguro kung anu na . Isang malakas na " wooooooooohhh" ang narinig ko.. Tapos yun lang naalala ko.

Pagkatapos namin mag-usap ay naghapunan na tapos tulugan na. Ulam namin ang ginisang talbos ng kamote na nilutio ni lola at tuna na dala ko. Natulog kami sa sahig. May isang kama naman pero doon natutulog si lola, ang baby na si bugoy at si tita ang mama ni bugoy. Malamig ang semento nanunuot sa likod pero ayos lang, nakatulog naman ko ng maayos. Naalala ko kung paano nila ko alalahanin sa pagkilos sa bahay ultimo paggamit ng CR may paalala pa ang mga pinsan at tita ko.

Pinsan (girl): Ate, hindi tiles yung sahig ng Cr namin.
Pinsan (boy): Yung bowl namin antique na.
Tita: Basa yung cr baka mabasa damit mo dito ka na lang magbihis.
Ako: ok lang iyan... with smiling face hehe

Tapos dumiretso ko sa bahay nila tita wewe . Sinamahan na lang ko ng pinsan ko na 11 yrs. old sa bahay ng mananahi dahil maraming ginagawa si tita. At ok naman ang nangyari, hindi naman ako tinaga sa presyo. Pagkatapos noon, hinatid ko na pinsan ko sa bahay nila at sumakay na ko ng padyak. Lolo ang driver, naiilang tuloy ako na matanda pa ang nahihirapan sa pagpadyak para lang makarating ako sa kanto. Kaya malayo pa man ay bumaba na ako. Naglakad hanggang makarating sa bahay.

Nakakapagod pero natuto na naman ako sa mga nangyari. Una, wag kaagad-agad maniniwala baka niloloko ka lang. Pambihira si Dkiss!!! Siya pa la ang kazu na nakausap ko, naloko mo ko daw niya ako!! Kinilig pa naman ako!! naku!! yari ka sa akin DKiss pag-uwi ko diyan sa laguna. Magtaggo ka na!! Pangalawa, huwag masiyadong kinikilig ha!!! hahaha Pangatlo, ginhawa lang ba ang tatanggapin natin sa Ama (GOD)? Basta sa hirap man o ginhawa... sabay tayo sa takbo ng buhay.

Ang Pagbabalik

2009-04-27T01:31:00.000-07:00

Matapos ang ilang linggong pamamahinga sa buhay bloggista ay muli akong nagbabalik. Muling mag-iingay at magkakalat. Sa mga hindi nakakaalam sa aking kondisyon ngayon ay malugod ko pong ibinabalita na matapos ang ilang araw na masama ang aking pakiramdam dahil sa tonsilitis ay magaling na po ako. Salamat sa lahat ng mga pag-aalaga, pagkalinga, pang-aasar, sa personal na nagkomento sa kalagayan ko, at sa paki-pakinabang na payo na lalong ikamamatay ko. Salamat.

PAG-AALAGA AT PAGKALINGA:

Ilang beses din akong nagising dahil sa paulit-ulit na paghawak ng nanay ko sa aking kamay habang ako ay natutulog. Inaalam niya kung mainit pa rin ako at minsan paalis na ko ng bahay papunta sa skul ay hinawakan niya ulit ako sabay sabing "OH, jeraldine mainit ka ah". Sabi ko naman na ok lang at kaya ko pa naman. Ilang banig din ng mga gamot ang binili nila para inumin ko. Pambihira!! ANG PAEEEETTTTTTTTT!!!

PANG-AASAR:

Wala sa tamang timpla ang boses ko... Syempre , ikaw kaya sumakit ang lalamunan kung hindi ka mapaos o mawalan ng boses!! Parang sira naman itong mga klasmeyts ko na ginagaya pa ang boses ko sabay tatawa. Ate mhona!!! Isa ka kaya sa kanila. Ikaw pa nga promotor ih!! hehehe

PERSONAL NA NAGKOMENTO SA KONDISYON KO:

JERICA: Di ba symptoms ng HIV 'yan? .

Dahil wala ako sa wisyo para makipagdiskusyon noong panahon na sinabi mo sa akin iyan ay hindi na ako nakasagot mas pinili kong manahimik pero hindi ko nakalimutan iyan kaya ako naman ang babanat ngayon. Para sa nagmamaganda (pero maganda talaga iyan) na jerica:

Isa sa mga signs and symptoms ng HIV ang sore throat hindi ako kumokontra diyan click mo 'to So ang sagot sa tanung mo ay OO. Pero hindi ibig sabihin na kapag may sore throat lang ih, HiV na agad. hahaha (Defensive?hehe totoo naman ah at syempre ibang usapan na iyan ih.) Pwede kasing dahil sa excessive intake ng sweet foods sabayan pa ng bonggang-bonggang malamig na tubig pagkatapos ng nakakapagod na concert (hehe) ang dahilan ng sore throat ko ( na 'yun naman ang totoong nangyari). Kung may hidden meaning ang tanung na ito ay...... hindi naman ako bulkan na active sa pagsabog ng mga nakakapasong lava at alam kong alam mo iyan dahil kaibigan kita. Lakas mo mantrip noh!!hehehe

KAPAKI-PAKINABANG NA PAYO:

Isa sa mga naging kaibigan ko dito sa blogsphere ay si lez na kung tawagin ko ay leztot hehehe. Katext ko iyan noong panahong may sakit pa ako. Pinayuhan niya ko na uminom ng gamot. Sabi ko naman ayoko kasi mapait. Ilagay ko na lang daw sa ice cream tapos ay inumin. O kaya isang bote lang daw ito na alak. Oh di ba?! PAnalo!

Gusto ko rin magpasalamat kay Mr. Rod , ang monitor ng choir namin. Salamat dahil hindi ako nabigo na noong nagpaalam ako na hindi ko masama ang pakiramdam ko at hindi ko na kayang umawit. Touched naman ako!!

Salamat po.

Masaya Din Magkasakit

2009-04-15T21:40:00.000-07:00

Hindi lang pala puro sakit sa katawan ang inaabot kapag maysakit. Ang saya kasi hindi ako obligado na gumawa sa bahay, lahat pa ng gusto kong pagkain kahit hindi ko hinihingi ay ibinibigay. Maselan ako sa pagkain KUNg may sakit. Unang-una wala kong ganang kumain dahil wala akong panlasa pero dahil sa kailangan kong kumain para malabanan ang mga bakterya na bonggang-bonggang dumapo sakin ay go! go! parin. Nakaligtas din ako sa vaccination kahapon, ang duguan's day. 3rd dose na ng Hepa B vaccine pero dahil may sakit pa ako hindi muna ako tinurukan. Ang saya!saya! sa 22 na lang daw. Mas lalo kasi akong lalagnatin kung tuturukan pa ako, ito ang reaction ng katawan kapag nagpavaccine. Pero syempre mas gugustuhin ko parin na gumaling mula sa lagnat at tonsilitis. MUsta naman ang mga klameyts ko? Ang lakas mang-asar!!Ginagaya ang palyang boses ko!! Pag ako gumaling ... ako naman mang-aasar!!hehe Sana gum,aling sa mas madaling panahon. Nahihirapan na rin kasi ko. Naglilip sing na lang tuloy ako sa choir o kaya naman kinukuha ko na lang ang alto part. Kahiya. HIndi ako tumutunog.

Tinatablan Din Pala KO!!

2009-04-13T20:19:00.000-07:00

Matagal na din akong hindi nagkakasakit, hindi naman kasi ako masasakitin kahit ang katawan ko ay mukhang patpat malakas naman ang immune system . At ngayon nga ay masama ang pakiramdam ko. Pambihirang sore throat ngayon pa ko tinablan!! Minsan lang ako magkasakit sa loob ng isang taon, minsan lang pero nakakaloka. Bukod kasi sa nabubutas ang bulsa ng nanay ko ay napapagod din siya sa pag-aalaga sa munting prinsesa niya at ako 'yon. Simpleng lagnat at simpleng sore throat ay nag-aalala na. Akala mo siya ang may sakit!!! Sabagay ganyan talaga kapag si nanay. Sana gumaling na ko.huhuhuhuhuhu

Pasukan Na Naman

2009-04-13T00:20:00.001-07:00

"Pasukan na naman
bakasyo'y tapos na
balik paaralan
guro at eskwela..."

blah.. blah.. blah..
Bitin ang bakasyon!!

Matapos ang dalawang linggo na bakasyong ibinigay sa buhay estudyante blues ko ay muling nagbabalik eskwela ang loka. Nakakatamad kayang pumasok bukod kasi sa nakakabiting pahinga ay wala pa kong pambayad sa mahal na edukasyon dito sa Pinas! Tatlo ang subjects ko ngayong summer class: NCM 101, Nutrition at Rizal. Siyam na units pero tumataginting na kulang-kulang 15 taw. Whatta price!!! Ayoko na sanang mag-enrol pa dahil alam ko na wala kong pang-tuition.Tangggap ko na ang tadhanang hindi ako makakapasok ngayon at itutuloy ko na lang sa June. Hindi naman kasi ako nabibilang sa mayamang pamilya. Sakto lang ang kinikita ng tatay ko sa trabaho na pantustos sa araw-araw na gastusin sa mundong puno ng kapighatian. Minsan naman nagigipit pa. Pambihira!! Sumabay pa sa bayarin ang matrikula ko na kung papansinin ay mas mahal pa sa buwan-buwan na kinikita ng isang Registered Nars sa bansang ito. Eh magkano nga ba ang sweldo nila? Ang sabi sa balita umaabot lang ng 8 taw ang buwan-buwan na kita nila (minimum price). MUsta naman Yun? Eh mas mahal pa pala ung monthly tuition ko na kulang-kulang 10 taw kaysa sa magiging sweldo ko pagnagtrabaho ko. Idagdag mo pa ang isang katototohanang dapat harapin na hindi ako nag-iisa na narsing student. Sandamakmak na mga estudyanteng mga nakaputi. Sabi nga ni Sir. Regis na mula dito sa nova. hanggang manila marami kang makikitang narsing student at matindi ang competition pagdating sa paghahanap ng trabaho kaya kailangang galingan. Eh kokonti lang daw ang ospital dito tapos yung sweldo kakarampot. Oh anu na? Ayawan na?!!Gusto ko nga mag-iba na lang ng course. Pwede na ba yung ambalsamador? Ai, wag na lang baka hindi ko kayanin. Kaya heto at ipagpapatuloy ang napasukang mundo ng mga white ladies ( may Boys na rin pala).

Simula ng pasok namin ngayon. Wala lang. Ganun pa rin. Chikahan mode ala naman kasing klase syempre unang araw ih. Kahit hindi pa ako enroll ay pumunta pa rin ko para silipin ang nakakahilong skedule ko. Nakakahilo kasi pabago-bago. Tapos yun umuwi na ako balik ulit bukas. Sana naman umulan ng grasya para makapagbayad na ako. Musta kaya yung bumbay sa kantO? hahaha. MUsta din kaya ang tatay ko? Sana naman bigyan na ko ng pera nang makabayad na. May pera po 'yun. Ayaw akong bigyan!! Kainis! At MUsta naman ang spelling - NARSING student!! Pinoy na pinoy.

Stolen Shots ni Stolen Jaja

2009-03-29T04:03:00.000-07:00

Isa sa naging kaibigan ko sa college ay si jaja na babansagan ko na stolen jaja. Pano ba naman kasi walang ginawa kundi kumuha ng kumuha ng stolen shots. Minsan nasira ang cellphone niya, lungkot! Hindi makapagpicture- picture at nang maayos naman ay balik buhay litrarista.

Muli kong sinilip ang photo album niya sa friendster at napansin ko na marami na palang ninakaw na litrato ito sa akin. Pambihira ka jabog!! Ginawa mo kong modelo ng mundo mong makalokohan!! At ilan sa mga shots na ito ay :

Nagrereview ng Mikrobyology sa hagdanan kalapit ng bintana para mahangin.

Kakikayan !! Sinubukan kong lagyan ng make-up si jessa.

Hewan kung kailan at saan iyan!

Ilan lang iyan sa mga shots niya. Xempre piling-pili lang ang mga pix na iyan. Tipong hindi mamumukhaan ang girlalu na si mizyumi. Infairness kay jaja magaling kumuha ng pix. Nasa lihim na hiwaga ang identity ko. hehehe

The Thing Is...

2009-03-29T02:53:00.000-07:00

Dalawang taon na rin ang itinagal ko sa labidabi kong skul ngayon. Sari-saring mga moments ang naipon ko simula ng mag-aral ako dito. Mapakulitan, tawanan, asaran, kalokohan, tampuhan ay punong-puno ng kasiyahan lalo na kapag alang pasok at kalungkutan kapag may surprise quiz o kaya naman ay nasermonan ni ma'am at nasigawan ni sir dahil sa kaingayan. Sa tagumpay man o kabiguan hindi mawawala ang simpleng kasiyahan kapag nagsama- sama na ang mga may topak.

Naisip ko lang .... Paano na ngayong pinalilipat ako ng mahal kong mama sa ibang skul? Noon pa niya ito sa akin binanggit pero hindi ko naman pinansin dahil magulo siya kausap hehe kasi pabago-bago ng desisyon. Pero seryoso pala ang nanay ko at paulit-ulit na sinasabi na mag-inquire daw ako dun sa unibersidad na napili niya. Para tuloy akong sira noong huling linggo ng pasok namin. Lahat ng mga klasmeyts ko ay isa-isa kong pinagmasdan. Hindi ko ipinaalam sa kanilang lahat tungkol dito pero nabanggit ko naman sa isang kaibigan. Mawala nga lang ako ng isang araw hinahanap na ako pano pa kaya ngayong lilipat na ko? Nasabi ko tuloy sa sarili ko .. "Mamimiss ko sila." Lahat mamimiss ko.. Ang Family Ng, klasmeyts special mention kay Patrick na habang nag-eexam kami ay isinigaw ang mga sagot ko hahaha, mga propesor na nagtiwala sa kakayahan ko , si ma'am librarian na super duper bait sa akin , ang mga ate at kuya ko sa higher year, ang swing na tambayan namin kapag alang klase ultimo si kua guard na sa araw-araw na ipinasok ko ay pinasakit ko ang ulo niya dahil sa katamaran ko magsuot ng ID.Lahat sila mamimizzzzzzz ko. huhuhu

Lumipat man ako o hindi , basta masaya ko sa naging buhay estudyante blues na kolehiyala.

Finale

2009-03-25T01:47:00.000-07:00

"Matatapos din ito at tatapusin ko ito na may magandang resulta".

Iyan ang salitang pinanghawakan ko sa panahong sawang-sawa na ako sa kakasaulo ng schizomycetes, fungi, viruses at parasites sa bonggang - bonggang Mkrobyology. Sa tulong at awa ng Diyos.... PASADO AKO!!! Kanina inilabas ang listahan ng mga magreremoval at napakaswerte naman hindi na kasama ang nagpipitagan at iniingatan kong pangalan. Kung nagkataon - dyahe naman!! hahaha Dahil diyan.. Magpapainum ako!!! Kape nga lang!! hehe

Hay naku!! Alam niyo ba na dahil sa subject na iyan ay ilang gabi din akong hindi nakatulog kahit bakasyon na dahil hanggat hindi ko nalalaman kung kasama ako o hindi sa magreremoval ay hindi ako mapakale. Buti na lang .. buti na lang ... malakas ako sa taas!! hehe

Hindi lang iyan ang subject ko natural!! marami pang pahirap sa buhay estudyante blues ko lalo na noong final exam. Wow!! Patayan ang labanan!! haha pero masaya naman. Sulit ang lahat ng hirap sa paggising ng maaga, pagpupuyat para sa pagrereview na inaabot ng umaga di ba lez? at kung anu - ano pang pahirap. Sa wakas!! Natapos din. Bakasyon na mga tropapits!!

HULI MAN AT MAGALING.....

2009-03-11T21:51:00.000-07:00

Ilang beses na rin akong nakaranas na gumawa kung kailan malapit na ang pasahan.Hindi bagong bagay sa mga lagi kong kasama sa bahay man o sa skul. Nasanay na akong ganito pero hindi ko naman pinagmamalaki na hindi nangyari sa akin na hindi makapagpasa ng mga assignments, requirements, projects at kung anu-ano pa kahit ang ugali ko ay last minute kung gumawa. Itinuturing ko na isang kahinaan ang gawing ito kahit pa nakakahabol pa ako. Ayoko namang mangyari na dumating ang araw na huli na ang lahat para sa akin. Hindi ko na hihintaying BUMINGO para magising sa katototohanang mali ako na sinasanay ko ang sarili ko na kapag alam kong kaya ko ay laging mamaya na lang, bukas na madali lang naman iyan ih!! Ganito ako. Sorry naman!! Alam kong hindi lang ako ang nabubulabog kapag nahuhuli ako. Ang mama ko nadadamay , pati siya natataranta. Ang mga classmates ko na kinabahan noong minsang report namin ay wala pa ako "tae, san ka na dito na si ma'am?", o kaya ay "san ka na?" Natatambakan ako ng text sa mga iyan. May galit man o may pag-alala hindi naman ako tinatakwil. hehehe Marunong naman akong magbagong buhay dahil mahirap magsisi sa huli.

Eh anu kung makahabol ako?

"HULI PA RIN."

The Hardest Word to Say

2009-03-09T23:41:00.000-07:00

Debut ni REA last week "Happy B-day Girl", kasamahan ko siya sa choir. Noong isang taon ilang beses na rin niyang nabanggit sakin ang tungkol dito.Malayo pa man ang araw ng kaarawan niya pero maaga pa lang ay inimbitahan na ako. "Punta ka hah," ang sabi niya sabay ngiti. Syempre kung ako ang tatanungin ay gusto ko talagang pumunta nakakahiya kasi kung hindi makapunta basta maluwag ang skedule busy-busyhan effect. Hanggang sa lumipas ang pagpasok ng taong 2009, araw ng mga kapusuan, labor day at ilang araw bago ang party ay binigyan niya ko ng imbitasyon. Palihim na inaabot sabay sabing "mamaya mo na buksan" oras kasi ng practice namin.Natuwa naman ako, kasama pala ako akala ko naman tagahugas lang ako ng pinggan.Hindi pala.

Hanggang sa dumating ang araw ng bonggang-bonggang party niya. Magkasama pa kami noong umaga dahil sa choir. At pagkatapos ng choir sinabi niya ulit na pumunta ako. Sa totoo lang, hindi kasi ako makakapunta dahil may duty ako. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin. Ayoko naman kasing maging malungkot siya pero mas mabuti na ipaalam ko na kaysa asahan niya na darating ako tapos hindi naman pala.

REA: Punta ka maya hah. Nakangiting sinabi niya sa akin ito.
<
Tumabi ako sa kanya magkaiba kasi kami ng upuan. Hinawakan ko kamay niya para iparamdam na hindi ko siya binabalewala.

AKO:"Rea,hindi ko makakapunta may duty kasi ako."

Napayuko siya . Nawala ang ngiti na binungad niya sa akin. Naramdaman ko kung anung naramdaman niya. Kung gaano kalungkot ang malamang hindi masasaksihan ng isang matalik na kaibigan ang isa sa mga mahahalagang okasyon sa buhay niya.

REA:" Sige ok lang."

AKO: Enjoy the party.

Nabanggit ko kay Eppie ang tungkol dito. Kasamahan ko rin sa choir at matalik na kaibigan. Invited din siya sa party at katulad ko hindi rin siya nakapunta. Pinag-usapan namin ang hindi namin pagpunta at nabanggit niya na :

EPPIE: "MINSAN KAILANGAN MO RING HUMINDI."

Kung magagawa ko lang sanang pagbigyan lahat ng gusto nila na sa tuwing aayain ako ay isang mabilisang OO ang sagot ay gagawin ko. Huwag ko lang makita ang malungkot at iba't-ibang negatibong reaksyon sa mukha nila. Hindi kasi nila alam na mas matinding kalungkutan ang nararamdaman ko kapag nakikita ko reaksyon nila.Sounds like kakesohan but real!! Pero hindi kasi ganun kasimple 'yun. Sabi nga ng coach ko sa lawn tennis noong hayskul ako nang minsang gusto ko matutong maglaro ng volleyball samantalang may sessions ako ng tennis:

COACH: HIndi mo pwedeng pagsabayin ang dalawang bagay. Minsan may kailangan kang bitawan para magawa mo ng maayos ang isang bagay.

KING OF RAP - Francis Magalona

2009-03-06T01:44:00.000-08:00

"Philippines: King Of Rap, Francis Magalona, Dies

* Foreign
* Headline

2009-03-06 16:32

MANILA, PHILIPPINES: Francis Magalona, known as the king of Philippine rap music, has died of complications from leukemia, his colleagues said. He was 44.

A rapper, songwriter and producer, Magalona, who also went by the name FrancisM, shot to national fame with his 1990 album "Yo!" and the hit song "Mga Kababayan Ko" (My Countrymen), in which he urged fellow Filipinos to be proud of their heritage, work hard and strive for a better life.

His 1992 album "Rap Is FrancisM" tackled the Philippines' many problems, including illegal drugs and political instability, making Magalona one of the most politically conscious voices of his generation.

He also appeared on the popular TV variety show "Eat Bulaga." One of the show's hosts, Vic Sotto, announced that Magalona died Friday (6 March) in a Manila hospital while undergoing treatment for leukemia.

Magalona also used to be a VJ on MTV Asia. (AP)
MySinchew 2009.03.06

**--***---****

"Francis Duran Magalona (October 4, 1964 - March 6, 2009[1][2]), also known as FrancisM, Master Rapper, and The Man From Manila, was a prominent Filipino rapper, songwriter, producer, actor, director, and photographer. He is also credited as being the first Filipino rapper in the Philippines to successfully crossover to the mainstream. He was also popularly known as the "King of Pinoy Rap" and was considered one of the most idolized, celebrated and influential rappers within the genre.

On March 6, 2009, it was reported that Francis Magalona died at 12:00 noon due to acute myelogenous leukemia."[1][3]

-MR. WIKIPEDIA

Hindi ko naabutan ng sabihin ni bossing ang tungkol dito dahil may pasok ako sa skul. Pagdating ko sa bahay ang pakontes na taktak mo o tatakbo ang nadannan ko. Nagtaka ako sa mga hosts na sina Julia, Michael V., at idol Joey dahil paulit-ulit nilang binanggit ang pangalan ni Francis M. Naitanung ko tuloy sa kapatid ko kung anu nangyari kay Master Magalona at ang show ng eat bulaga bukas ay tungkol sa kanya? Sagot naman ng kapatid ko ay ewan. Pambihira!! Nanunuod hindi alam.Biglang pumasok sa isip ko na baka may nangyaring hindi inaasahan. Sabi ko nga sa sarili ko na sana huwag naman. Masama ang pakiramdam ko kaya hindi ko na pinilit pang alamin ang nangyari. Sobrang sakit kasi ng ulo dahil sa init ng panahon kaya natulog muna ako. Alas-singko ng magising ako dahil sa lakas ng tugtog ng radyo. Pinatugtog ang kantang love story ni Taylor Swift na sa tuwa ko sa kantang ito ay napasabay na ako. Biglang sumingit ang balita. Una, ang pagroll-back muli ng gasolina pagkatapos ay ang pagpanaw ni Mr. Magalona. Nakaramdam ako ng pagkalungkot. Iniidolo ko si Francis M. bata pa man ako sa husay niya sa pagkanta. Isa sa mga lagi kong kinakanta noon ang linyang" mga kababayan ko bilib ako sa kulay ko ako ay pilipino" at iba pa. Kaya nakikiramay po ako sa pamilya, kaibigan at iba pang mahal sa buhay ni Mr. Francis Magalona.

Community Time

2009-03-04T19:59:00.000-08:00

Ngayon ang unang araw ng community service namin. Duty kung duty!!!Kung tutuusin tapos na nga ihh.. Kanina pa kasing 8:OO ng umaga nagsimula at natapos ng 11:00 ng tanghali. Nagkaron ng suvey.Ramdam ko pa ang pagod ng paglalakad sa ilalim ng tirik na tirik na sikat ng araw. Kulang na lang magsalita ang katawan ko at sumigaw ng " baka pwede pahingahin mo naman ako?!Napapagod din ako noh!!". Nakakapagod pero masaya. Marami akong natutunan. Unti-unting nabuksan ang isip ko sa realidad ng buhay.

May mga pinoy na nagdaranas ng hirap ng buhay. Kakulangan sa wastong nutrisyon dahil sa mahal ng mga bilihin ultimo tubig nagkakaubusan pa. May mga taong sinisisi ang gobyerno sa kahirapan na dinaranas nila. Pero tama ba ito? Sa isang banda may punto na ang gobyerno ay dapat gampanam ang tungkuling dapat nilang gampanan para sa mga pilipino pero hindi naman dapat na iasa na lang sa kanila ang ikauunlad ng buhay at pamumuhay natin. Kung alam mo ng ala kang aasahan sa kanila bakit ka pa aasa? Kailangan na kumilos at magbanat ng buto.May mga bata namang nagkakasakit dahil narin sa maduming kapaligiran. Kung ang kalinisan ay pinanatili hindi naman mangyayari ito.May mga nainterview din ako na may kakayahang tustusan ang araw-araw nilang pangangailangan at nagpapasalamat naman ako na pinagkatiwalaan nila akong sabihan tungkol sa kanilang buhay at halaga ng kinikita buwan-buwan na hindi ko na babanggitin dahil masyadong confidential.

Bukod sa mga pamumuhay ng mga kababayan natin natutuo rin akong makisalamuha sa mga pinoy na may iba't-ibang estado ng buhay . Ang makiharap sa mga tao mayaman man o mahirap ay isang bagay na mahalaga sa akin. Masaya na kahit sino pa man sila ay marunong kang makiharap. Masaya rin dahil naging maayos ang sinagawa naming panayaw.

Sikretong malupit: yung picture na nasa taas ay requested stolen shout ni ma'am. :)

Alamat Ng Mamamatay Ka Rin

2009-03-02T20:18:00.000-08:00

Unang practical exam namin sa laboratory ng Micro. ay ang focusing ng specimen sa microscope. Syempre kapag ganito hindi maiwasan ang mga negatibong pakiramdam tulad ng kakabahan ka, nanlalamig at kung anu-ano pa. Ibang-iba kapag kalmado ka lang. Ito rin ang panahon kung saan ang buong klase ay seryoso sa buhay. Tahimik na nag-aaral at naghihintay tawagin. By group kasi ang practical namin. Group 7 ako kaya matagal-tagal ang paghihintay at habang tumatagal mas lalo akong kinakabahan kaya minsan ayoko ng panghuli. Nerbiyosa talaga ako. Iyan naman ang ayaw ng prof. namin - ang kabahan! Pinipilit ko namang huwag kabahan pero ganun talaga ih.

Pagkalipas ng ilang minuto.. habang tahimik ang buhay ko na nakaupo sa isang tabi ay may biglang sumigaw... GROUP 7 NA!! GROUP 7 NA!! Si Patrick pala. Lalo kong kinabahan. Tumayo na ako at full effort na pinagtatawag ang mga kagrupo ko dahil sasalang na kami. 'Yun pala...

Patrick: Group 7 ka?
Sigaw niya. Medyo malayo kasi siya kaya siguro sumigaw.

AKO: Oo. Bakit?

Patrick: HINDI PA KAYO!!! Sabay tawa at takbo palabas ng room.

Napahiya ako!! Sa sobrang inis ko napasigaw tuloy ako...

AKO: Patrick, MAMATAY KA RIIIIINNN!!!

Ikinagulat ng marami. May mga napatingin sa akin , may natawa sa sinabi ko at may ilan namang hindi napansin ang pangyayari. Buti naman!! Nagulat at natawa din ako. Pambihira!! Dyahe!!

Simula noon,kakambal ko na ang salitang "mamamatay ka rin" lalo kapag sa biruan. Identity ika nga. Minsan ibinabalik nila sa akin ang salitang ito tapos magtatawanan kami. Pero sa totoo lang, ito ay isang kalokohan lang....kalokohan...kalokohan.. kalokohan.. na nagpatibay ng aming pagkakaibigan.

Plano sa Buhay

2009-02-20T05:20:00.000-08:00

Wala akong pasok kaya mahaba ang tulog na nagawa ko. Planado ang mga bagay na dapat kong gawin sa araw na ito. Masinsinang pag-paplano ang ginawa ko bawat hakbang pinag-iisipang mabuti. Una, kailangan kong pumunta sa skul para manghiram ng libro ni Lumbera sa library. Pangalawa, Mag-GAGALA ako!! Oh, di ba?!! At un lang tapos na. Masyado kong nahirapan sa paggawa ng plano kaya wag niyo nang pagtawanan.

Alas 4:OO na ng hapon nang makarating ko sa skul. Pagpasok ko sa library isang pagbati ang binungad ko kay ma'am librarian.

AKO: Hi Ma'am!! Good afternoon po.

Isang matinding tanung naman ang bumalik sa akin.

Ma'am:"Bakit ngayon ka lang?"

AKO: Tahimik lang.

Nagulat ako sa tanung ni Ma'am. Napaisip tuloy ako kung bakit ganun reaksyon niya para tuloy akong may sala.

Ma'am: Bakit hindi ka na pumupunta dito? Nag-aaral ka pa ba?

AKO: PO?

Nagulantang lalo ang mundo ko. Mukha na ba akong palaboy?

Ma'am: Akala ko nagdrop-out ka na. Hindi na kasi kita nakikita.

AKO: Ma'am hindi po.

Ma'am: Eh bakit nga hindi ka na pumupunta dito?

AKO: Sa classmates ko na po kasi ako nanghihiram ng libro. Palu-palusot!!

Ma'am: Ahhh..

Matapos ang usapan na ito ay dumeretso na ako para maghanap ng libro. Habang nag-aaral ay pumasok sa isipan ko ang tanung na... Gaano na ba ko katagal hindi nag-aaral este hindi nagreresearch dito? Halos lagi-lagi nga pala akong dumadaan sa library noon para humiram ng libro o kaya ay magbasa kaya siguro ganun na lang ang pagtataka ni Ma'am sa pagkawala ko. Ngayon ko lang napansin na hindi ko na pala binibisita ang library. Matapos ang isang oras na pagkukunwaring nag-aaral hehehe ay bumalik ulit ako kay Ma'am para sabihin ang mga librong hihiramin ko. Dalawa lang ang dala kong libro yung isa pala ay hindi pwedeng iuwi. Pero dahil mabait si Ma'am ay pinahiram na sa akin tutal naman daw ay maganda ako ay hindi pala tutal naman daw ay weekends at walang gagamit basta ibalik ko lang daw sa martes ng 8:00 ng umaga. Bait talaga ni Ma'am huh!!

Pagkagaling ko sa library ay dumeretso na ko sa galaan na walang kasama. Hindi ko na inistorbong kalampagin ang telepono ng mga dabarkads ko. Gusto ko munang mapag-isa. Nagpakalayo-layo. Pumunta ko sa lugar na inaakala kong wala sa aking nakakakila. Lugar na malayo sa problema. Pambihira!! Mali ako ng akala!! Ang dami kong nakasalubong na kakilala ko. Nakasalubong ko ang dentist ko, classmate, at kung sinu-sino pa. Sa susunod sisiguraduhin ko malayo na talaga ang pupuntahan ko. Yung tipong dagat ang pagitan sa Maynila.hahaha

Lance (KOmeDY Ito!)

2009-02-18T02:43:00.000-08:00

Hindi mo kasi alam ih!!!! Nakakainis ka! Bakit pinapangunahan mo ko? Bakit ayaw mo munang makinig?Bakit hindi mo muna itigil ang katalinuhan mo dahil sablay ngayon?!!

Halos isang taon din kitang nakasama at nagpapasalamat ko dahil nakilala kita. Sino ba naman ako para magmataas?! Akala mo siguro ganun lang kadali sa akin na sabihing "AYOKO NA". Tae ka naman kasi, paulit-ulit mong sinabi na kahit mawala ka ay ayos lang dahil sa kung sinu-sinong mga lalake na binanggit mo na ang papel naman sa buhay ko ay kaibigan. Hanggang ngayon pala hindi mo alam kung gaano ka kahalaga sa akin. Keso! At sinung may sabi na wala kang kwenta? Susuntukin ko!! Hindi totoo iyon. Iyan ka naman ih, pinapababa mo na naman ang tingin mo sa sarili mo samantalang kung sa ating dalawa ako yata iyong ala wenta. At hindi mo naman kailangang mag-effort pa ng bonggang- bongga dahil simpleng bagay lang ay napapasaya mo na ako. PAmbihira naman ohh!! Kung tutuusin ang dami mo ng ginawa para sa akin. KAhit anung sabihin ko ay ginagawa mo kahit mahirapan ka pa. Bilib nga ako sa iyo dahil napagtiyagaan mong pagtiisan ang katopakan ko. Basta para sa akin kakayanin mo at kaya mo kong intindihin kahit sa pinakawirdong bagay. Bagay na natutunan ko sa iyo. Pero bakit nag-iba ang ihip ng hangin ? Kung gaano kalawak ang pang-unawa mo noon ay ibang-iba na ngayon. Ang bilis mo magalit at napakasensitibo mo parang nangungulit lang ih! Padalos-dalos ka pa sa mga desisyon mo. Hays.. oh xia xia.. kung iyan talaga ang gusto mong mangyari hindi na kita pipigilan.Hindi ko kayang panindigan ang salitang "goodbye" kaya hindi na ko magpapaalam. Kung gusto mo kong makausap, alam mo naman kung paano ako makokontak diba?Basta ingat.

" Sa totoo lang hindi naman komedy ito. sinabi ko lang para hindi mo dibdibin dahil baka malungkot ka pa at AyaWtO mangyari iyon."

Happy Duguan's Day !!

2009-02-14T01:02:00.000-08:00

Araw ng mga puso, nakakasilaw ang kulay na pula na sumisimbolo daw sa tinatawag na pag-ibig. Kung ako ang tatanungin hindi pag-ibig ang simbolo ng pula sa araw na ito kundi DUGO as in blood. Bakit? sige basahin mo ang mga susunod na pangungusap nang malaman mo.

Tirik na ang araw ng pumunta ako sa skul namin.Ang init, ikaw ba naman maglakad palabas ng kanto ng Forest Hills ng alas 10:30 ng tanghali na walang dalang ella ella eh eh kundi ka maiinitan? Pagdating ko naman sa labas ng skul ay bumungad ang isang booth ng isang kilalalang pangalan ng simcard.. malayo man malapit din. "Anong ginagawa nito dito?",naitanong ko sa aking sarili. Natural, nag-eendorse ng kanilang produkto. Magload ka lang ng 15 ay may libreng sim ka na. May mga kumagat sa pakolo nila pero ako hindi. Aanhin ko naman ang panibagong simcard?.hays.

Dumeretso ako sa paglalakad papasok sa skul nang makarinig ako ng isang malakas na boses na nagsasabi na "Si Jeraldine nandyan na!" habang tumatawa. Si rhona pala na kasama ang mga kaklase ko na nasa lobby.Pinuntahan ko ang kinarororonan nila. Pambihira!! Katapusan ko na!! Pinasulat ang pangalan ko sa isang papel at pinaupo sa isang upuan.Hindi man lang ako nakapalag. Tinaliaan ang kaliwang braso ko. Unti-unti kong naramdaman ang lamig ng alkohol na dumadampi sabay turok ng isang karayom na sa sakit ay nakagat ko tuloy labi ko. Pagkatapos ay sinabihan ako ng inhale sabay dahan-dahan na tinanggal ang karayom.ANG SAKIT!! Tanggal na kasi ang tali na nagpapamanhid sa braso ko ng tanggalin niya ang karayom. HUH!! Pinababalik pa kami ng ala una para bakunahan at para malaman kung anu resulta. GUsto ko malaman ang resulta pero ayoko na bumalik para turukan noh!! Medyo kinabahan ako sa pwedeng maging resulta ng blood test. Kapag kasi nagpositive tapos na ang maliligayang araw ko. Mawawala na ang pangarap kong magduty sa iba't-ibang ospital. huhuhu

Makalipas ang ilang oras..pinababa ulit kami sa lobby upang muli na namang turukan. Istorbo!! Naglalaro kasi kami ng word factory nang tawagin kami. Ayaw ko sanang bumaba dahil masasaktan na naman ang kawawa kong katawan pero wala naman akong magawa kundi tanggapin ang kapalaran naming turukan muli. At heto na nga.. TUrok na naman. ANG SAKIT!! Ginawa ba namang dart board ang braso ko. huhu. At may susunod pa daw na 2 turok sa mga susunod na buwan. Hindi pa pala tapos ang turukang iyon.Pambihira!! Hindi pala ako nag-iisa halos karamihan sa mga kaklase ko ay nanghihina at nagrereklamo sa sakit. Ikaw ba naman kuhaan ng dugo at turukan ng vaccine sa loob ng isang araw kung hindi ka manghina?!Pero mas mabuti na tinurukan kami ng vaccine kaysa hindi. Kapag kasi hindi ka tinurukan ibig sabihin positive ka sa HEPA B. Salamat na lamang at wala akong ganitong sakit.

Palabas na ako ng skul para umuwi nang bigla akong tinawag ni Nyt na kaibigan ko. Mas kinikilig pa kaysa sa akin. May ibinigay na sokolate na galing kay *toot* na nahihiya pang lumapit sa akin. Salamat. Bakit ka ba nahihihaya? O takot ka sakin? Hindi ko nangangagat. Swear!hehe Salamat din kay jerica at jessa na nagbigay din sa akin ng regalo. YUng regalo niyo sa Lunes na lang hah. hehehe

Pwede Magpasalamat?

2009-02-11T02:15:00.000-08:00

Isang buwan narin ang lumipas nang magsimula akong gumawa ng bahay sa mundong ito. Ang bilis talaga ng panahon!Parang dati hindi ko pa alam kung paano gumawa ng kubo at pagala-gala lang na parang pulubi, ngayon, heto na at may binabalik-balikan nang blogspot.Salamat sa matiyagang pagtuturo ng mabait kong Kua RonTuron.Naalala ko rin noong una akong gumawa ng post, hindi ko alam kung paano sisimulan at kung ano ang ilalagay ko hanggang sa tumagal ay lumabas ang pagiging makwento toh.Isang bagay na hindi ko inasahan. Marunong pa lang kong magpahayag ng saloobin sa pamamagitan ng pagsulat?Haha

Sanay si mizyumi na mundo ng musika ang takbuhan masaya man o malungkot, may topak man o wala.Tamang pindot ng tiklado ng keyboard ay ayos na! O kaya naman ay sa pamamagitan ng pagsasalita na minsan ay nauuwi sa debate. Pambihira!! Isa pang karagdagang impormasyon .. napipilitan lang talaga siyang sumagot sa mga essay na ibinibigay ng mga propesor niya.Mas gugustuhin pa niyang magsulat sa white board hawak ang marker(kahit mabaho ang amoy) at libro (pagkakakapal-kapal) kaysa gumawa ng formal theme at laging isaisip si pareng margin kaya dati ay tinitiklop pa niya ang kanyang papel para lang umayos pero palpak parin. Kung hindi lang sa mga grades niya ay hindi siya gagawa.

BUT THAT WAS BEFORE...

Simula kasi nang magblog ako ay unti-unti ko ng nakilala ang aking munting kakayahan sa larangan ng pagsulat. Naging mahilig narin akong gumawa ng mga kwento kahit pakiramdam ko minsan ay wala namang kwenta pero tuloy parin sa pagsulat. Nagagawa kong magbiro at gumawa ng kalokohan. Nararating din ng munti kong kaisipan ang mga lugar na hindi ko pa napupuntahan. Magpahayag ng damdamin na hindi ko inugaling gawin lalo kapag ang pag-uusapan ay ang kahinaan ko at magsabi ng tungkol sa mga pangyayari sa buhay ko. Salamat sa BlogSpot.

Siyempre hindi ako tatagal dito kung hindi dahil sa mga taong naliligaw sa bahay ko at sa mga maliligaw pa.Hindi ko na kayo babanggitin dahil halata naman kung sinu-sino kayo na nagkokomento sa akin. Nabanggit ko na sa una kong post ito pero uulitin ko lang. Kayo ang dahilan kung bakit (buhay pa ako hanggang ngayon hahaha ) nagagawa kong magsulat. Salamat.

Sa kaibigan kong si Miguel na ginawa akong star sa blog niya. NAgulat ako ng makita ko ang post mo tungkol sa akin. Hindi ko talaga inasahan iyon. Salamat MIgz.

At sa lahat ng mga dumadalaw na hindi nag-iiwan ng bakas. Kung sino man po kayo, bakit ayaw niyo magparamdam?hahaha Parang nagdududa tuloy ako sa husay ni Web Counters na magbilang. Humigit-kumulang sa isang daan ang bilang niya samantalang ala pa sa sampu ang alam ko.hahaha O hindi lang talaga ako marunong magbilang.haha

Lakas Mantrip

2009-02-09T01:13:00.000-08:00

Sa lahat ng sitting arrangement na naranasan ko ala na yatang makakatalo sa nangyari kanina sa klase namin sa Phil. Health Care. May isang bangko na bakante sa tabi ko. Kadalasan naman ay walang umuupo dito sa kadahilanang hindi ko rin alam. Pwedeng ayaw akong katabi o mas gusto siguro nilang umupo sa hulihan para hindi halatang inaantok, nagkukwentuhan, natutulog o anu pa man. At kanina lang ay may naligaw na umupo sa tabi ko. Una si Loria na nahampas ko pa sa balikat. Ala lang trip ko lang manghampas. Sabay alok niya kay Arreza na tumabi sakin at nagsimula na ang asaran. Si Arreza kasi ang nag-iisang alam ko na nagkamaling magkaroon ng karash sa simpleng tulad ko. Dahilan kung bakit pati sa asaran ng mga magjowaerks sa klase namin ay nadadamay ako. Nakakahiya kaya!!May sumisigaw ng pagkalakas-lakas, napapalakpak sa kagalakan at may tawa ng tawa sa nangyari. Ilang minuto rin ang tinagal ng kalokohang ito. Pambihira!! Pagsamasamahin ba naman ang pang-aalaska na pinangunahan ni Patrick, sinundan ni Lou at Gary magkakagulo talaga. Sakyan pa ng buong klase, pati si Ma'am napatawa na rin. At imbis na mainis ako sa pang-aasar nila ay napatawa na lang din ako. HAyss.. sa araw-araw ba naman na kasama ko ang mga kolokoy na ito nasanay na rin ako na pag-tripan nila. Wow...lakas mantrip!!

"Magulat ang magugulat , matuwa ang matutuwa, matawa ang matatawa, magalit ang magagalit sa post kong ito basta peace tayo."

Tula Ni Pepang

2009-02-06T23:36:00.000-08:00

Nakatanggap ako ng isang tula tungkol sa aming barkada na na unti-unti ng nakikilala ng sambayan sa tawag na Family NG.Salamat kay Miguelito na jowaerks, asawa, mahal wateber ni Pepang na siyang nag-effort magpasa sa akin ng tulang ito. Noong isang taon pa sa akin pinabasa ni pepang ang tula niya, ewan ko ba naman kung bakit ngayon lang nireleased ang kopya.Ang tagal na noh! Nahihiya pa nga siyang ipabasa. Pambihira!! Ayos naman ahh pwede nang pagtiyagaan. Ohhh.. biru lang baka magtampo ka pa sa akin. Hindi ko naman ilalagay sa blog ko kung hindi mahalaga sa akin ang tula mo. Smile na.Sana wag ka magsawa sa paggawa ng tula. Next time, pangalan ko naman ang banggitin mo hah. heheheheh Biru lang.

Mini Mini Minimo

2009-02-04T01:24:00.000-08:00

Bata pa lang ako ng marinig ko ang salitang "Mini Mini Minimo". Salitang ginagamit ng mga bata sa laro na sinasaliwan ng tugtog sa pamamagitan ng pagkanta ng pagkalakas-lakas na minsan ay sablay ang tono. Pwede rin naman itong gamitin sa panghuhula ng sagot sa pagsusulit at kung anu ang huling patakan ng nota, Bingo!! May instant sagot na. Sa madaling salita, ito ay ang taktika sa pamimili sa mga bagay na hindi mo maisip kung anung dapat gawin. Makaisip man, may pag-aalinlingan parin.

Paano kung papiliin ka sa dalawang bagay na mahalaga sa iyo? Gagamitin mo ba ang taktikang ito? WAG.

Sa dami ng mga bagay na dapat pag-isipan, ewan ko ba kung bakit ang pag-aaral o pagiging choir member sa isang church pa ang pamimilian. Pwede namang isa o dalawa, sasakay o maglalakad, kakain o matutulog, maliligo o hindi at iba pa. Mga simpleng bagay na hindi ka na pagpapawisan sa pag-iisip. Pero kung pag-aaral o choir naman ay parang gusto ko nang sumabog. BOOOOOM!!

Pareho kasing mahalaga ang pag-aaral at ang gampanin ko sa church na ito. Edukasyon na hakbang sa aking mga pangarap at Siya na dahilan kung bakit may lakas akong abutin mga pangarap na ito.Pero paano na ngayong kailangan kong pumili sa dalawang ito? Ayoko sa lahat ang pinapapili sa mga bagay, tao, o anuman na mahalaga sa akin pero hindi maiwasan na mangyari. Una, magulang o boyfriend. Natural magulang. Manila o Laguna, No choice Manila. Sariling kaligayahan o kapakanan ng iba.HMMMMM..Kailan ko ba inuna ang sarili ko? Ilan lang iyan sa mga pangyayari na pinadugo ang utak ko sa pag-iisip ng mga dapat gawin. At heto na naman....Pagkatapos ng patayang exam hindi pa pala makakapagpahinga ang gasgas nang utak ko.

May activity ang skul namin bukas kung saan mapapadpad kami sa iba't-ibang establisimento ng mga nilalang na may iba't-ibang personalidad at estado sa buhay. Sablay ang skedule!! May maaapektuhan, ang responsibilidad ko bilang choir member.Isang masinsinang pag-iisip na naman ang nangyari.Sinubukan kong kong gawan ng paraan na magampanan ang dalawang ito pero humantong ang lahat sa pamimili ng isang bagay. At matapos ang matagal na pag-iisip, nakapili din ako.Pinili kong gampanan ang bagay na kapag binitawan ay sandamakmak na kaekekan ang ipapagawa sa akin at panandaliang iwan ang gampaning inaasahan kong mauunawaan ako ng lubos.

Love It !!!

2009-02-02T00:51:00.000-08:00

"This song inspires me a lot to do things I thought I can't that is why I love it very much!"

"Sometimes we have to do the right thing for us to be steady and give up what we wanted the most." Ooooouuuucccchh!!!

"What I've been looking foooor.. dut dururut.. dut dururut.. dut dururut whooooooo ooo."

" Who really am I?!" hahaha

" I think I'm fallen..TO WHOM?"

Wala lang

2009-02-01T03:26:00.000-08:00

Kahapon pala ang last day ng January hindi ko man lang napansin. Totoo hindi ko talaga alam. Kahit tingnan mo pa ang test paper ko sa micro. ay walang date. Jan. lang ang nakalagay sa papel ko. Hindi ko na kasi sinubukan pang alalahanin o itanung pa sa ka-one sit apart ko kung anung date kahapon. Kung gusto mo malaman kung nagsasabi ko ng totoo ay tingnan mo na lang ang papel ko. Pakikuha na lang sa propesor ko. Petsa lang ang tingnan mo dahil panigurado bagsak ang score nun.hahaaha Wag naman!

So, unang araw pala ng buwan ng mga puso. Wala akong masyadong masabi dahil parang ordinaryong araw lang para sa akin ang buwan na ito. Hindi kasi talaga ko nagdiriwang ng kapusuan. Choice ko lang. Bakit ba? hehehe Hindi rin ko naghahangad na may magbibigay ng rosas, sokolate, o kaya naman ay umasa na may mag-aya makipag-date pero kung meron man ay salamat parin. Pwede naman magbigay ng kung anu pero hindi po ako makikipagdate. SENXA na po. Mas gusto ko matulog na lang maghapon.

May nagtanung sa akin kung anu daw nangyari sa akin noong isang taon nung araw ng mga puso. Napaisip tuloy ako. Anu nga ba nangyari? hahaha Sa totoo lang, hindi ko malilimutan ang araw na 'yon. Bukod kasi sa maraming bumati sa akin ng " Happy Valentines Day!" mapatxt o personal man na sinuklian ko ng isang ngiti ay may naganap na pa... Hindi ko inasahan na may magpaparamdam pala sa akin. Parang multo lang. Alam mo yung tipo na parang ala lang tapos meron pala. Magulo noh?! Pero dahil hindi pwedeng mamangka sa dalawang ilog ay mas pinili kong magpakabait. haha Bukod pa doon ay may nagbigay din ng sokolate. Alam kong nahihiya siyang lumapit o kausapin ako kaya naiintindihan ko kung bakit sa twing bibigyan niya ko ng kung anu man ay ipinaaabot na lang niya sa mga kaibigan niya na kabiruan ko o kaya naman sa mga kaibigan ko. Kung anu pa yung ibang nangyari hindi ko na alam. haha

Anu naman kaya ang magaganap ngayong taon? WALA. WALA. WALA.WALA.WALA. HAHAAHAH Wala akong alam! Wala akong kakayahan na alamin ang magaganap bukas pero pwede ko namang kontrolin ang mga mangyayari sa buhay ko.Kailangan lang magpakatalino, mahirap na!

Estudius

2009-01-31T03:37:00.000-08:00

Dalawang linggo sana akong mawawala para pagtuunan ng pansin ang mga bagay na mahalaga sa buhay ko sa labas ng mundong ito pero hindi ko pala kayang maglaho ng ganung katagal kaya nandito na naman ako.

Panahon na naman ng ~~crisis~~ exam at patayan na naman ang labanan. Mapapalaban sa mga duguang mga tanung. Nosebleed. huh! Ilang gabi na namang walang tulugan. Makatulog man ay saglit lang kaya uso na naman ang eye bags at mga tagihawat. Tatak ng mahaba-habang ~~inuman~~ puyatan. Hindi ka IN pag ala na nito. (joke) Wag man maging IN haha. At nagsimula na nga ang labanang ito. Pambihira! Akalain mong si estudyante blues ay nagpaka-studious. Naks naman! Napilitan haha. Mula 10pm - 4am ay walang ginawa kundi magsaulo ng pangalan ng mga mikrobyo. Anak ng pating naman oh! Pati ba naman mikrobyo kikilalanin ko? Buti sana kung pedro, petra, paquito lang ang pangalan eh mas sosyal pa sa pangalan ko at ang hahaba pa. Sino ba gumawa ng schizomycetes? Buhay pa ba? ~~Papatayin ko!~~ 86 mikrobyo ang kakaibiganin ko. Alas tres na hindi pa ko nakakalahati. Gising na ang tatay ko , hindi pa ko nakakatulog. Umalis na at lahat hindi pa rin ako tapos. Bukod kasi sa nagsososyalang pangalan ay pati sakit na idinudulot ay aaralin din. Pasaway na mga mikrobyo 'yan, sakit sa ulo. Dahilan kung bakit may pimples ako ngayon. Dyahe! Namamaga pa mga mata ko. Sana naman kayanin pa ng pipino ito. Hindi na ko magtataka kung bakit ayaw ng balikan ng mga kakilala ko ang subject na ito. Epistacsis ang abot. Dati rati numero lang ang hindi ko kasundo. Hindi ko naman akalain na ultimo mikrobyo makikilala ko. ~~Sana sa susunod prince charming ko naman ha~~. Teka, may microbiology ba ang ambalsamador? ohhh.... Nagtatanung lang naman. Pero pwede ba magshift? hahaha Pero salamat sa katakot-takot na mga microbes dahil nakagawa ako ng makalokohang post bago pa man ako matulog. Ganito pala epekto ng alang tulog. Sabog! Boooom!

Uwi na lang kaya ako?

2009-01-28T02:38:00.000-08:00

Alam niyo bang ayaw kong mag-aral dito sa Maynila? Mga magulang ko ang may desisyon nito kaya nandito ako ngayon. Gusto nila na kaming tatlong magkakapatid (2 kuya ko at ako) ay magkakasama dito habang nag-aaral sa kolehiyo. Gustuhin ko man sa Laguna na lang sana ay hindi rin ako pinayagan. Sinubukan kong sabihin sa mama ko ang tungkol dito pero hindi ko siya nakumbinsi at nauwi lang ang usapan sa pagtatalo. Hindi na nga ako pinayagan, napagalitan pa. Umiral na naman daw ang katigasan ng ulo ko. Simula noon hindi na ko nakipagtalo pa. Wala kong nagawa kundi sundin ang gusto nila. Ayoko sana dito. Ayoko talaga! Hindi ko naman hinangad na pumasok sa Maynila lalo namang hindi ko kailangang makipagsabayan sa talino ng iba o kilalanin na tulad ni Pilosopo Tacio. Simple lang naman ang gusto ko - ang makapagtapos ng pag-aaral at magkaroon ng marangal na trabaho na kasama ang mga mahal ko.

Eh kung umuwi na lang kaya ako? Marami namang paaralan sa Laguna. Makakasama ko pa ang pamilya ko. Makikita ko na rin ang mga kaibigan ko na ilang taon ko naring hindi nakikita. Dalawang taon na pala akong hindi nakakauwi ng Magdalena, ang bayang sinilangan ko. Umuwi man kasi ako ng Laguna ay hanggang Sta. Rosa lang. Minsan hindi ko pa magawang umuwi sa dami ng dapat kong gawin na hindi ko maiwan. Wala namn akong kapangyarihan pero ang laki ng gampaning dapat gampanan. Ang daming responsibilidad, sa dami, hindi ko na alam kung anung uunahing gawin. Idagdag mo pa ang mataas na inaasahan nila sa akin na dapat kong abutin. Sa sobrang taas hindi ko na maabot.

Sana nga matalino ako tulad ng inaakala ng nila. Sana nga kaya kong gawin ang lahat tulad ng lagi kong naririnig na sinasabi nila na " kaya mo 'yan, kaw pa!". Sana nga ganun lang kasimple ang buhay. Sana nga. Pero tao lang ako may kahinaan din. Nagkakamali, nasasaktan, umiiyak at nahihirapan hindi lang kapansin-pansin.

Nakakapagod. Hindi sa pagrereklamo pero 'yan ang totoo. Nahihirapan na ko. Kung may kakayahan man akong gawin ang ilang bagay hindi ibig sabihin na kaya ko ng pasanin ang buong mundo. Gusto ng magpahinga. Gusto ko ng umuwi. Kung nasa amin lang sana ako hindi ako mahihirapan ng ganito.

Sagot ko Yan

2009-01-19T00:42:00.000-08:00

Matutuwa ka ba kung pagkatapos mong paghirapan ang isang bagay ay walang pakundangan na lang itong gagayahin ng ibang tao?

Natural ang pagbibigay ng mga quizzes, reports at iba pang mga aktibidad upang masukat at malinang ang kakayahan at kaalaman ng mga estudyante. Sa loob ba naman ng 14 taon na pag-aaral ko mula sa kinder garden hanggang kolehiyo ay hindi na bagong bagay ang mga ito. Nasanay na rin ako sa walang katapusang pagbubuklat ng libro, pagsusulat sa kwaderno , pag-uulat ng iba't-ibang usapin , paggawa ng takdang aralin, at kung anu- ano pang gawain na tinakda ni ma'am at ni sir. Ang hindi ko lang matanggap ay ang walang hangganan na pandarayang ginawa/ginagawa ng mga mag-aaral upang makakuha ng matataas na grado at napapasama pa sa mga natatanging estudyante o dean lister at hinahangaan ng marami sa talinong angkin. Oo, matalino na pati taktika sa pagsipsip sa teacher, pangongopya at pandaraya ay hasang-hasa. Mula noon at hanggang ngayon ay pansin na pansin ko ang mga gawi tulad ng paggamit ng kodiko na sinulat sa kapirasong papel, ilang bahagi ng katawan ,sa dingding o sa mismong upuan, pangongopya kapag walang takdang-aralin, pagtatanung sa katabi kapag hindi alam ang sagot sa tanung ni teacher at ang pasimpleng pagtingin sa hand outs habang nag-eexam para may maisagot huwag lang pahuhuli. Sino ba namang estudyante ang hindi nakakaalam nito?

Harapin na natin ang katotohanan na may slow learner at fast learner. Naiintindihan ko naman kung kapit talaga sa patalim ang ilang mga estudyante. Yung tipong nahihirapan maintindihan ang mga aralin kaya hindi ako nagdadalawang isip na turuan o pakopyahin sila.Minsan lang ako magpakopya at pinipili ko kung sino pakokopyahin ko. Inaamin ko iyan. Alam ko naman na kung hahayaan ko na masanay na lang sila na kumopya ay hindi ito makakabuti sa kanila dahil aasa na lang sila sa sagot na galing sa iba. Hindi rin ito makakabuti sa akin dahil pagnahuling nagpapakopya ay lagot na. Hindi ako henyo na alam ang lahat ng bagay. Nagtatanung at naranasan ko ring kumopya ng assignments pero nagpapaalam naman ko sa may-ari .Sino ba namang nag-aral ang hindi nakaranas nito? Pero ang mahalaga ay ang matutunan na hindi dapat sinasanay ang sarili na mangopya o magpakopya. Mas masarap kasi kapag nakuha mo ang isang bagay na mismong dugo at pawis mo ang puhunan. Kahit hindi makakuha ng matataas na marka ay kontento sa pinaghirapan ko.

Nakakapagtaka naman kung sino pa ang nakikitaan ng talino ay siya pa ang gumagawa ng kalokohan at hindi pa ginaling-galingan, nakita ko tuloy. Ibang klase talaga! Pinalampas ko ang unang pagkakataon na ginawa mo at heto ka na naman.Pambihira!Hindi ko pinanghihinayangan kung hindi ko man naperfect ang exam mahalaga lumaban ako ng patas. Aanhin ko naman ang perfect score na may halong karumihan? I am happy and contented for what i have and I don't want to have something I don't deserve!! “I would prefer even to fail with honor than to win by cheating”

At sa mga nagsasabi na it is better to cheat than to repeat ay hINdi rin no!! Kung gugustuhin talagang makapasa hindi sagot ang pangongopya o anumang maling paraan. Tutal naman nasa paaralan na at binigyan ng pagkakataon na makapag-aral ay bakit hindi samantalahing mag-aral? Ang dami kayang gustong mag-aral pero hindi makapag-aral dahil sa kapos sa pangangailangan. At para sa sarili mong kabutihan ang lahat ng iyan. Ikaw din ang aani ng pinaghirapan mong karunungan na hindi makukuha nino man. Edukasyong magbibigay sa iyo ng magandang kinabukasan. Sipag at tiyaga sabi nga nila at matatapos din yan!

Wednesday da 14th

2009-01-16T03:25:00.000-08:00

Bata pa lang ako ay mahilig na akong magbasa ng dyaryo para makibalita sa mga nangyayari sa paligid ko, magsagot ng crossword na nakakasakit ng ulo at higit sa lahat ay para malaman ang horoscope ko for the day. Nakakatuwa kasi minsan nagkakataon ang sinasabi ng horoscope sa nangyayari sa akin. Tulad ng sinabi ko "nagkakataon" lang at hindi naman talaga ako naniniwala dito. Naalala ko lang, nabasa ko noon na ang lucky day ko ay Wednesday pero kabaliktaran ang nangyari sa akin. Una, nahuli ako sa klase. Pangalawa, hindi ko na mabuksan ang blog ko na "the other side of me" at ang panghuli ay hinarang ako ng isang kapreng lalake na may topak.Pambihira! Puro kamalasan! Ito ang mga detalye:

LATE
Nahuli ako sa klase ng 10 minuto at hindi na ako pinapasok ng magaling kong propesor. Nakakainis dahil kapag sila ang nahuli “sorry” lang ay ayos na. Eh paano kaya kung gawing patas ang laban. Lahat ng ka-ek-ekang pinapagawa sa mga estudyante ay ipapagawa din sa kanila. Ito ang BATAS! Ang LUMABAG… LAGOT!!

1. Kapag time na at wala pa ang propesor ay ikakandado na ang pinto. Hindi na pwedeng pumasok!
2. Sa next meeting kapag walang dalang excuse letter ay hindi pwedeng magturo. Pwede namang mag-stay sa room pero we will consider him/her ABSENT!
3. Kapag may tatlong absent ay ipapaguidance kasama ang parent at doon pag-uusapan kung bakit lagi siyang absent sa pagtuturo.
4. Kapag absent o late: WALANG BAYAD!!
5. Kailangan bago pumasok sa room ay nasa ayos. Sa babae ay nakamake-up at hairnet samantalang sa Lalake naman ay maayos ang haircut kung ayaw magkaroon ng uka sa buhok.
6.Kapag nagtagalog(maliban sa FIL. Subj.) o nagmura ay may multa! 1000 per word!
7. NO ID NO ENTRY meaning …walang ID walang pasok!! Syempre masaya na ang madla.wooohh party people!

‘YAN PANTAY NA!HAHA

SABAY KAMBIYO!!

Isang kabaliwan ang lahat ng ito.hahaha Alam ko naman ih! Sa level ng guro at estudyante ang guro ang pinuno. Hawak nila ang final grade namin. Sa simpleng post na ito bumabawi lang ako sa lahat ng kinaiinisan kong ginawa/ginagawa nila sa mga estudyante. Minsan kasi ala na sa ayos, hindi na tama. Alam ko na kailangan silang respetuhin pero sana matutunan din nilang respetuhinkaming mga estudyante. Tao din kami no! ~~'Di lang halata.~~

Totoo na kung alang mga guro sino ba naman ang magtuturo sa aming mga estudyante? Pero naisip ko lang kung alang mga estudyante sino magbabayad sa kanila? Ano bang mali sa katotohanan? Kambiyo ulit!!

Tinuruan ako ng mama at papa ko na kahit anung mangyari huwag ko daw kakalabanin ang mga propesor ko. Yun naman ang ginagawa ko. Kahit anung galit o inis ko sa ginawa nila ay hindi ako pumapalag. Kahit nakakatikim kami ng mura hindi ako umiimik!! Alam ko na kasina kung kayang-kaya nilang personalin ang grades namin. Buti na lang may teacher's evaluation. haha

SERyoS0 Na Atoh!

Dinaan ko lang sa biro ang inis na nararamdaman ko kaya nagmukhang kalokohan ang sinulat ko pero seryoso ko na malaki ang panghihinayang ko kapag hindi ako nakakapasok. Ang pagkahuli ko sa klase ay kauna-unahang liban ko sa semester na ito. Kahit kasi anung kalagayan ng katawan ko may sakit man o ~~broken hearted~~ kagagaling lang sa pagkakaroon ng ashtma ay pumapasok ako. Dinamdam ko talaga ng malaman kong hindi na pwedeng pumasok. Si Patrick ang kasama kong nahuli. Siya ang nagtanung kay ma'am kung pwede pa bang pumasok. Isang pasigaw na "hindi" ang narinig ko.~~DI WAG~~ Mali na nahuli ako, alam ko! Ang akin lang kasi kapag sila ang nahuli ay hindi naman namin sila pinagbabawalan na pumasok at lalong hindi namin sila sinisigawan. hayst... Life is so unfair!

Sa totoo lang mas nauna akong nakapagsulat ng mga papuri at pagtatanggol sa propesor ko lalo na ng minsan hindi naibigay sa tamang panahon ang sweldo niya pagkatapos magtrabaho kahit x-mas break pero dahil sa nangyaring ito.. nakahold ang post na 'yon. Minsan naisip ko na huwag ng ipublish dahil naiinis talaga ako pero hindi ako magiging patas kung sa isang anggulo lang ako titingin. Kaya napagdesisyonan ko na ilalathala ko rin iyon pero..hindi pa ngayon.

MY BLOG

Ang blog ko na The other side of me ay hidi ko na mabuksan sa hindi malamang dahilan. Hindi ko tuloy agad naisulat ang tungkol sa terror prof. ko. Dalawa lang naman ang paraan ng paglalabas ko ng sama ng loob kung hindi pagsulat ay pag-iyak pero hindi na ako bata para umiyak na lang sa isang tabi. Pero hindi ko naman balak makipag-away dahil hindi ako nakikipag-away kahit noon pa man. Ayoko ng away lalo na ng gulo. Salamat na lang sa panibagong blog na ito. Hindi ko man mabigkas ang gusto kong sabihin kaya naman ng mga daliri kong sumulat para sa akin. Saamantalahin ko na ang pagkakataon na magpasalamat sa mga kaibigan ko na sina jessa, rona at jerica na nag-alala sa pagkawala ko ng isang araw sa klase. Ayoko sanang pag-usapan pa pero ang kulit niyo kasi talagang pagkaupo ko ay tinanung niyo na ko tuloy naluha ako. Sa lahat naman na hindi nagtanung salamat din dahil hindi ko na kinailangang magpaliwanag pa.hehhe Kay melissa na tinanong pa ako kung anung score ko sa practical. Pambihira! Hindi nga ako nakapasok ih..hehe hindi niya kasi napansing ala ako. At sa post ni kua ron na TV adds dahil napasaya ang magulong mundo ko.hehe

KAPRE

Pasado alas 9 na ng gabi ako nakauwi galing net cafe ng biglang may isang ~~kapre~~ lalake na tumawag sa akin at pinapalapit pa ko sa kanya. Aba! Demanding! Feeling close?! Hindi ko siya pinansin ~~'coz I don't talk to strangers~~ nagulat na lang ako ng bigla niyang hinarangan ang daan ko. Pambihira! Natakot ako doon. Bigla kasing lumapit sabay tanung kung anung year ko na. Pinipilit pa niyang tingnan ang ginawa kong report. May sakit siguro sa pag-iisip yun, kung anu-ano kasi ang pinagtatanung. Malay ko ba kung bakit naninigarilyo ang lalaking nakita niyang dumaan at hindi niya talaga ako pinaalis hanggat hindi ko nabigyan ng papel na hawak ko. Buti na lang walang nakasulat na pangalan ko sa papel na yun kaya ok lang, scratch ko na pati yun. Sabay karipas sa paglakad. hahaha Ang kulit!! Papel lang pala ang gusto tinakot pa ako!

Bakit Jalme? BAKIT?

2009-01-16T03:22:00.001-08:00

Noong sinulat ko ang La lolo sinabi ko sa sarili ko na hindi na at ayoko nang gumawa pa ng tulad nito. Dahil ayoko ng may mawala na mga mahal ko sa buhay. Mahirap para sa akin ang sumulat ng mga malulungkot na pangyayari dahil ang bigat sa pakiramdam at ang sakit kasing tanggapin. Hindi madali para sa akin na mawala ang mga taong mahal ko. Ayoko ng umiiyak ako pero mahirap pigilan ang sarili kapag gusto nitong umiyak kahit anung pigil ay hindi nagpapapigil. Mga luha na parang may sariling kakayahan at pag-iisip na kapag nasasaktan ako ay kusang pumapatak.

Jan. 5, 2009. Ito ang unang araw ng pagbabalik eskwela ko matapos ang mahaba-habang bakasyon. Sinimulan ko ng isang panalangin na aking kinalakihan ang maagang paggising sa araw na ito. Bagong taon- bagong buhay. Hindi ako nahuli sa klase , iba sa nakagawian ko noong isang taon na nagkakandatakbo paakyat ng hagdan papunta sa kwarto namin. Iba ngayon, dahan- dahan ang pagpasok sa gate na relax na relax sa paglalakad at isang matamis na ngiti ang ipinakita sa pagpasok sa pinto ng aming paaralan kasabay ng pagkanta ng" happy birthday to you" sabay kiss sa kaibigan kong si jaja na nagdiwang ng kaarawan kahapon.

Ang ganda-ganda ng simula ng araw ko ng bigla ni jajang ipinakita ang litrato ni jalme na nasa....
Hindi ako makapaniwala sa nakita ko. Ilang beses kong inisip na isang malaking kalokohan ang nakita ko at ang sinabi nilang patay na si jalme. Ilang beses din akong paulit-ulit na nagtanung kung totoo nga. Totoo ang lahat, ala na si jalme.

Si jalme na isa sa mga naging malapit kong kaibigan mula ng mag-aral ako sa paaralan ko ngayon. Isang kaibigan na kapag kasama mo ay walang oras na hindi ka tatawa. Napakasimpleng tao pero napakahusay pagdating sa pagiging lider, pagsasayaw, pagkukwento mapa-seryosong usapan o kalokohan. Naalala ko tuloy minsan ng magkwento siya , seryosong usapan yun pala bandang huli tinakot at ginulat lang ako.

Hindi ko matanggap jalmeng ala ka na? Bakit jalme? Bakit? Ang bilis ng pangyayari dati kasama lang kita pagdumideretso tayo sa pagsamba galing sa skul, dati nag-uusap lang tayo tungkol sa paglabas mo sa telebisyon bilang isang backup dancer, dati sabay-sabay lang tayong mga Family NG na kumakain, nagtatawanan,nagkakantahan at nag-aasaran. Bakit ganun? Alam mo naman numero ng cellphone ko di ba? Bakit 'di mo ako tinawagan o kahit sino sa amin na mga kaibigan mo para napag-usapan natin kung anung problema ?Bakit tinapos mo ang lahat ng ganun-ganon na lang? Ang dami pa nating pangarap. Ang dami mo pang dapat marating . Kung alam mo lang kung gaano namin ikinagulat ang tungkol sa pagkawala mo. Kung pano kami nanghinayang sa iyo. Alam mo ba ang sobrang pag-iyak ni Erika, ang bestfriend mo? Ilang beses mo na akong ginulatlat sa mga nangyari sa iyo, ito ang pinakamasakit at pinakamalungkot na gulat na ibinigay mo.

Ikaw lang ang malakas ang loob na hingan ako ng dos. Kumusta naman si baby lion na isinagot mo sa recitation natin na bumasag sa seryosong mundo namin at dahilan kung bakit kami nagtawanan? Baby lion stepped the elephant! Ang sabi sa kwento ang elepante ang tumapak kay baby lion na iniba mo. Ang documentary natin noon na hindi matatapos kung ala ka at ikaw lang naman ang sumayaw kay Sir. Dela Cruz na ikinagulat ng marami. Nag-iisa ka lang master rubix. Salamat sa pagiging mabuting kaibigan. Kung anu man ang dahilan sa nangyari hindi ko kinaya. Pasenxa kung hindi ko nakarating sa lamay o libing mo. Ngayon ko lang kasi nalaman.. Mamimiss kita pre!

Pilotong Ballpen

2009-01-16T03:20:00.000-08:00

Kung kailan naman sinisipag akong magsulat ay saka naman nawala ang ballpen ko. Panahon ng pagbabakasyon kaya hindi ko ginagamit, nakalimutan ko tuloy kung saan ko naipatong. Sinubukan kong hanapin pero hindi ko nakita. Kulang na nga lang ay itaob ko ang bahay namin at itaktak baka sakaling lumabas pero ala pa rin. Sa totoo lang, nainis talaga ako. Ayoko ko pa namang mawala yun. Ayoko ngang pinapahiram sa iba yun at kung ipahiram ko man ay sinasabihan ko ang nanghiram na huwag ibabagsak baka hindi na sumulat tapos mawawala lang. (Bakit ang ballpen pagnabagsak ay madalas hindi na sumusulat minsan naman ang labo na?) Sa inis ko tuloy nakagawa ko ng isang tula. Tula na pinagbuhusan ko ng sama ng loob ng minsang mawala si...

Pilotong Ballpen

Isang sandatang hindi ko malilimutan
Saan man naroon, kailanman
Sandata sa pagtupad ng mga pangarap
Bawat pagsulat lipad ay matayog.

Paano na ako kung ala ka?
Ikaw ang kasama sa tuwina, saksi sa lungkot at ligaya
Mga salitang hindi masabi, tinta mo ang gumuguhit
Sabay sa pag-agos ng aking mga luha
Sabay sa pagngiti ng aking mga labi.

Anung silbi ng papel kung ala ka?
Paano maisusulat ang bawat damdamin?
Kung ako'y iyong lisanin...
Buhay ko'y bakit 'di pa bawiin?

La lolo

2009-01-16T03:19:00.000-08:00

Ang mawalan ng mga mahal sa buhay ay isa sa pinakamasakit na pangyayari na dapat nating tanggapin. Buhay na sa atin ay pinahiram at muling babawiin.

Walong taong gulang ako ng pumanaw si lolo Untoy, ang tatay ng mama ko. Maikli lang ang panahon na nagkasama kami ng lolo ko. Bukod sa bata pa ako ng pumanaw siya ay malayo rin ang bahay nila sa amin. Sa maynila sila kami naman ay sa Laguna. Sa tuwing nagbabakasyon lang kami nagkakasama ni tatay (tatay ang nakasanayan ko na tawag sa lolo ko) , minsan hindi pa nga namin nagagawang lumuwas ng Maynila dahil magastos sa pamasahe. Pero sa maikling panahon na yaon ay masasabi kong naging mabuting magulang siya sa amin. Naalala ko kapag umuuwi siya ng bahay galing trabaho ay may dala-dala na tinapay o anu mang pasalubong at ang pinakamalayo sa kanya ang siyang unang bibigyan, syempre layu naman kami. Hindi ko rin makakalimutan ang kanyang sipol na dahilan kung bakit nagkandarapa kaming magpipinsan sa pagtakbo pauwi huwag lang mapalo. Masaya ko kasi hindi ako napalo ng tatay kahit makulit ako. Pero kahit minsan hindi niya pinagkait ang kaniyang payo at saway. Salamat sa kalinga at pagmamahal. Sa pananampalataya sa Dios na sa akin ay ipinamana, halaga ng panalangin at pagsamba sa Kanya hanggang ngayon at kailanman sa aki'y mananatili. Ang pulang short na hinanap pa niya sa baul ng lola ko para ibigay sa akin noong wala akong maisuot.

Lumipas ang walong taon sumunod na pumanaw si lolo Ameng, ang tatay ni papa. Siya ang lolo ko na ang tawag sa akin ay "busirit" dahil sa kaliitan ko. Salamat na lamang kahit paano ay lumaki pa ako ngayon. Sayang at hindi niya nakita ang paglaki ko. "Tay, ang dating busirit..dalaga na po". Nakakasabik ang haplos ng kaniyang kamy sa aking buhok at ang malambing na pagtawag sa pangalan ko. Hanggang ngayon naaalala ko parin ang baril at radyo niya. Baril na sa akin ay nagpakaba at radyo na nagpakilala sa akin kina Bravo at Alpha. ( Come in Bravo, come in.....Roger Alpha, roger!)

Sa wakas!

2009-01-16T03:17:00.000-08:00

Ang pagpasok sa mundo ng mga bloggista ay isang bagay na kahit minsan ay hindi ko inasahang mangyayari. Mundo kung saan nagsimula ako bilang isang masugid na tagabasa ng blog ni KDR hanggang sa natutong magpagala-gala at napadpad sa blog ng iba't-ibang bloggista. Minsan nakikikomento, madalas hindi. Ewan ko ba kung bakit hanggang dito dala ko ang pagiging mahiyain maliban na lang sa bahay ni kua ronturon kung saan ang lakas ng loob kong magkomento mapa-lovelife, kulitan, biruan o anu pa man kasi kaya niyang sakyan. Kahit ang kamangmangan ko sa paggawa ng blog, kinaya niya. Salamat kuya ron dahil ngayon ang bahay ko ay naayos din. Sa wakas!

Isang bahay kung saan magagawa kong ipaalam ang mga saloobing hindi ko nagawang sabihin. Magandang pagkakataon din ito upang ibahagi ang aking karunungan (kung meron) at mga karanasan na sa aki'y nagbigay aral na hindi ko malilimutan. Magpasalamat sa mga nagmahal,nagmamahal,nagtitiwala at sumusuporta sa akin.Sa aking mga kapamilya, kaibigan, kakilala, kapuso, kaututang-dila, kabiruan at kaloveteam (kaloka.. may ganun?) na dahilan kung bakit hanggang ngayon nagagawa ko na magtiwala sa aking sarili higgit sa Dios upang gawin ang mga bagay na akala ko ay hindi ko kaya. Lumipad upang abutin ang aking mga pangarap, bumangon pagkatapos madapa, ngumiti kahit nasasaktan, magmahal at magparaya. Kung alam niyo lang sana... kayo ang dahilan kung bakit ako ngayo'y nagsusulat. Salamat.

RonTuron said...: At sa wakas nga!

nakita ko rin ang mahiwagang BLOG mo.. hahaha..

welcome sa blogging!; January 6, 2009 12:14 AM
mizyumi said...: ronturon: haha mahiwaga ka dyan...salamat kua; January 6, 2009 12:07 PM