La lolo

Ang mawalan ng mga mahal sa buhay ay isa sa pinakamasakit na pangyayari na dapat nating tanggapin. Buhay na sa atin ay pinahiram at muling babawiin.

Walong taong gulang ako ng pumanaw si lolo Untoy, ang tatay ng mama ko. Maikli lang ang panahon na nagkasama kami ng lolo ko. Bukod sa bata pa ako ng pumanaw siya ay malayo rin ang bahay nila sa amin. Sa maynila sila kami naman ay sa Laguna. Sa tuwing nagbabakasyon lang kami nagkakasama ni tatay (tatay ang nakasanayan ko na tawag sa lolo ko) , minsan hindi pa nga namin nagagawang lumuwas ng Maynila dahil magastos sa pamasahe. Pero sa maikling panahon na yaon ay masasabi kong naging mabuting magulang siya sa amin. Naalala ko kapag umuuwi siya ng bahay galing trabaho ay may dala-dala na tinapay o anu mang pasalubong at ang pinakamalayo sa kanya ang siyang unang bibigyan, syempre layu naman kami. Hindi ko rin makakalimutan ang kanyang sipol na dahilan kung bakit nagkandarapa kaming magpipinsan sa pagtakbo pauwi huwag lang mapalo. Masaya ko kasi hindi ako napalo ng tatay kahit makulit ako. Pero kahit minsan hindi niya pinagkait ang kaniyang payo at saway. Salamat sa kalinga at pagmamahal. Sa pananampalataya sa Dios na sa akin ay ipinamana, halaga ng panalangin at pagsamba sa Kanya hanggang ngayon at kailanman sa aki'y mananatili. Ang pulang short na hinanap pa niya sa baul ng lola ko para ibigay sa akin noong wala akong maisuot.

Lumipas ang walong taon sumunod na pumanaw si lolo Ameng, ang tatay ni papa. Siya ang lolo ko na ang tawag sa akin ay "busirit" dahil sa kaliitan ko. Salamat na lamang kahit paano ay lumaki pa ako ngayon. Sayang at hindi niya nakita ang paglaki ko. "Tay, ang dating busirit..dalaga na po". Nakakasabik ang haplos ng kaniyang kamy sa aking buhok at ang malambing na pagtawag sa pangalan ko. Hanggang ngayon naaalala ko parin ang baril at radyo niya. Baril na sa akin ay nagpakaba at radyo na nagpakilala sa akin kina Bravo at Alpha. ( Come in Bravo, come in.....Roger Alpha, roger!)