Bakit Jalme? BAKIT?

Noong sinulat ko ang La lolo sinabi ko sa sarili ko na hindi na at ayoko nang gumawa pa ng tulad nito. Dahil ayoko ng may mawala na mga mahal ko sa buhay. Mahirap para sa akin ang sumulat ng mga malulungkot na pangyayari dahil ang bigat sa pakiramdam at ang sakit kasing tanggapin. Hindi madali para sa akin na mawala ang mga taong mahal ko. Ayoko ng umiiyak ako pero mahirap pigilan ang sarili kapag gusto nitong umiyak kahit anung pigil ay hindi nagpapapigil. Mga luha na parang may sariling kakayahan at pag-iisip na kapag nasasaktan ako ay kusang pumapatak.

Jan. 5, 2009. Ito ang unang araw ng pagbabalik eskwela ko matapos ang mahaba-habang bakasyon. Sinimulan ko ng isang panalangin na aking kinalakihan ang maagang paggising sa araw na ito. Bagong taon- bagong buhay. Hindi ako nahuli sa klase , iba sa nakagawian ko noong isang taon na nagkakandatakbo paakyat ng hagdan papunta sa kwarto namin. Iba ngayon, dahan- dahan ang pagpasok sa gate na relax na relax sa paglalakad at isang matamis na ngiti ang ipinakita sa pagpasok sa pinto ng aming paaralan kasabay ng pagkanta ng" happy birthday to you" sabay kiss sa kaibigan kong si jaja na nagdiwang ng kaarawan kahapon.

Ang ganda-ganda ng simula ng araw ko ng bigla ni jajang ipinakita ang litrato ni jalme na nasa....
Hindi ako makapaniwala sa nakita ko. Ilang beses kong inisip na isang malaking kalokohan ang nakita ko at ang sinabi nilang patay na si jalme. Ilang beses din akong paulit-ulit na nagtanung kung totoo nga. Totoo ang lahat, ala na si jalme.

Si jalme na isa sa mga naging malapit kong kaibigan mula ng mag-aral ako sa paaralan ko ngayon. Isang kaibigan na kapag kasama mo ay walang oras na hindi ka tatawa. Napakasimpleng tao pero napakahusay pagdating sa pagiging lider, pagsasayaw, pagkukwento mapa-seryosong usapan o kalokohan. Naalala ko tuloy minsan ng magkwento siya , seryosong usapan yun pala bandang huli tinakot at ginulat lang ako.

Hindi ko matanggap jalmeng ala ka na? Bakit jalme? Bakit? Ang bilis ng pangyayari dati kasama lang kita pagdumideretso tayo sa pagsamba galing sa skul, dati nag-uusap lang tayo tungkol sa paglabas mo sa telebisyon bilang isang backup dancer, dati sabay-sabay lang tayong mga Family NG na kumakain, nagtatawanan,nagkakantahan at nag-aasaran. Bakit ganun? Alam mo naman numero ng cellphone ko di ba? Bakit 'di mo ako tinawagan o kahit sino sa amin na mga kaibigan mo para napag-usapan natin kung anung problema ?Bakit tinapos mo ang lahat ng ganun-ganon na lang? Ang dami pa nating pangarap. Ang dami mo pang dapat marating . Kung alam mo lang kung gaano namin ikinagulat ang tungkol sa pagkawala mo. Kung pano kami nanghinayang sa iyo. Alam mo ba ang sobrang pag-iyak ni Erika, ang bestfriend mo? Ilang beses mo na akong ginulatlat sa mga nangyari sa iyo, ito ang pinakamasakit at pinakamalungkot na gulat na ibinigay mo.

Ikaw lang ang malakas ang loob na hingan ako ng dos. Kumusta naman si baby lion na isinagot mo sa recitation natin na bumasag sa seryosong mundo namin at dahilan kung bakit kami nagtawanan? Baby lion stepped the elephant! Ang sabi sa kwento ang elepante ang tumapak kay baby lion na iniba mo. Ang documentary natin noon na hindi matatapos kung ala ka at ikaw lang naman ang sumayaw kay Sir. Dela Cruz na ikinagulat ng marami. Nag-iisa ka lang master rubix. Salamat sa pagiging mabuting kaibigan. Kung anu man ang dahilan sa nangyari hindi ko kinaya. Pasenxa kung hindi ko nakarating sa lamay o libing mo. Ngayon ko lang kasi nalaman.. Mamimiss kita pre!